ณ สาธารณรัฐลัตเวีย
ประเทศในภูมิภาคยุโรปเหนือที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักมากนัก ผมชื่อแสตมป์ เป็นคนไทย
ตอนนี้ผมเป็นนักดนตรีเปิดหมวกริมถนน ผมอยู่ประเทศนี้มาสี่ปีแล้ว พวกคุณคงสงสัยว่าทำไมผมถึงไม่ยอมกลับบ้านเกิด
‘ผม...’
“excuse me do
you know thai people in Latvia”
“อ่อผมเองครับ...แสตมป์ครับ”
"สวัสดีครับผมณัฐ
มาจากรายการทีวีที่ประเทศไทยอยากจะขอสัมภาษณ์คุณแสตมป์ครับ"
"ครับได้ครับ"
“แสตมป์คุณอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้วครับ”
“ผมอยู่ที่นี่มาสี่ปีแล้วครับไม่ได้กลับเมืองไทยเลย”
“วันสุดท้ายที่คุณอยู่เมืองไทยจำได้ไหมครับ”
“24 กรกฎาคม เมื่อสี่ปีที่แล้วนั้นคือวันสุดท้ายที่เมืองไทยของผม”
“คุณแสตมป์ครับวันแรกที่คุณมาถึงที่นี่คุณรู้สึกยังไงครับ”
“...”
สี่ปีก่อน...
“พี่แตมมาถ่ายรูปกันเร็ว”หนุ่มหน้าหวานเจ้าของเรือนผมสวยที่ใครๆต่างอิจฉากำลังร่าเริงที่ได้ได้ถ่ายรูปเมืองในฝันที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาจริงๆ
“ซินเอากล้องมาเดี๋ยวพี่ถ่ายให้ดีกว่า”
“ไม่เอาซินจะถ่ายคู่กับพี่แตมนะพี่แตมถ่ายเถอะ”เสียงอ้อนกับตากลมใสทำให้ผมใจอ่อน
“เอางั้นก็ได้”
“แชะ แชะ”
“รูปนี่พี่แตมเก็บไว้ สว่นรูปนี้ซินจะเก็บไว”ซินยื่นรูปที่ผมกับซินถ่ายคู้กันมาให้ผมผมไม่ทันจะรับเจ้าตัวก็จัดแจงแย่งกระเป๋ตังผมไปใส่รูปเรียบร้อย
“เก็บไว้ในนี้พี่เวลาพี่แตมคิดถึงซินก็เปิดดูรูปในกระเป๋าตังนะ”ร่างบางพูดพลางยิ้มสวย ผมหลงสเน่ห์ยิ้มนั้นจริงๆ
“พูดเหมือนซินจะหายไปจากพี่งั้นแหละ พี่ไม่ดูรูปในกระเป๋าหรอกพี่ดูหน้าซินจริงๆสวยกว่าในรูปเยอะ”
“บ้า...พี่แตมก็อย่าทำซินเขินสิ อนาคตข้างหน้าเราไม่รู้หรอกนะพี่แตมว่ามันจะเป็นยังไงหรอกนะ”เขาพูดแล้วมองผมแบบจริงจังผมไม่ชอบสายตาเขาเวลานั้นเลย
สายตาที่เหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ อะไรที่ผมไม่อาจเขาถึงได้
‘…’
“พี่แตมซินหิวแล้วเราไปหาอะไรกินกันเถอะ”ร่างบางพูดพลางเดินนำหน้าผมเพื่อหาร้านอาหารที่ถูกใจ
ผมได้แต่มองก่อนที่จะเดินตามไป ผมหวังว่าอนาคตข้างหน้ามันคงจะไม่เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นระหว่างเราหรอกนะ...
ปัจจุบัน...
“คุณแสตมป์ครับ...”
“ครับ...ผมว่าผมพาพี่เที่ยวรอบกรุงริกาดีกว่า”
“เอางั้นก็ได้ครับ”
ผมไม่รู้จะคอบคำถามนั้นว่ายังไงดีเพราะวันแรกที่มาที่นี่ผมมีความสุขมากแต่ตอนนี้ความทุกข์ใจมันมีมากกว่าทำไงได้ละ
ฮา~
วันนี้ผมพากองถ่ายเที่ยวรอบกรุงริกา บรรยายความเป็นอยู่ประชากรส่วนใหญ่จะไม่ค่อยใช้รถส่วนตัวแต่จะใช้รถประจำทางหรือเดินเอามากกว่าเพราะด้วยขนาดประเทศที่เล็กและไปไหนมาไหนได้ง่ายหลังพาเดินจนทั่วแล้วผมพาไปทานอาหารเพื้นเมืองที่ร้านขึ้นชื่อของกรุงริกา ร้านอาหารที่เก็บความทรงจำของผมกับซินไว้...
“เออ แสตมป์ถึงมาอยู่ที่นี่อะ”ระหว่างรออาหารณัฐก็ยิงคำถามใส่ผมอีก
“ผม..เอ่ออาหารมาเสริฟแล้วครับ นี่ของขึ้นชื่อเลยนะครับ”ผมพูดปัดขณะที่อาหารมาเสริฟพอดี มันเป็นคำถามที่ตอบไม่ยาก แต่มันยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูด
“นี่ไม่คิดจะบอกกันจริงๆรึไงวะ เออเอาไว้ถามใหม่ก็ได้ กินเถอะ”พูดเสร็จหลังจากกินเสร็จผมก็แยกจากทีมงานกลับบ้าน ผมเดินผ่านที่ต่างๆที่ผมเคยมากับซินที่ในความทรงจำที่ผมลืมมันไม่ได้สัก สี่ปีที่ผ่านมาผมอยู่ที่นี่มาตลอดทุกๆวันผมต้องไปที่ที่ผมกับซินเคยไปด้วยกันผมก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำอย่างนั้นตอกย้ำความเจ็บปวดของตัวเองเพื่ออะไร
.............................................
"พี่แตมตื่นได้แล้ว"
